28 listopada 2024 roku przypada 120. rocznica śmierci o. Roberta Karola Kiebzaka – postaci wyjątkowej zarówno dla rodziny Kiebzak, jak i dla społeczności Sułkowic oraz Kalwarii Zebrzydowskiej.
Msze święte z okazji 120. rocznicy śmierci o. Roberta Karola Kiebzaka odbędą się 28 listopada 2024 roku o godz. 12.00 w Sanktuarium w Kalwarii Zebrzydowskiej oraz tego samego dnia o godz. 18.00 w kościele Najświętszego Serca Pana Jezusa w rodzinnych Sułkowicach.
Karol urodził się 20 czerwca 1847 roku w Sułkowicach jako najmłodszy syn Tomasza i Jadwigi z d. Piątek (Piątkówny) i ostatnie dziecko swoich rodziców oraz wnuk Jana Kiebzaka i Reginy z d. Piątek (Piątkówny) z Rudnika. W chwili narodzin miał sześcioro rodzeństwa, w tym m. in. 10 lat starszego brata Jana Kiebzaka, późniejszego wójta Sułkowic w latach 1879-1885.
W październiku 1847 roku, gdy mały Karol miał zaledwie kilka miesięcy, zmarł jego ojciec Tomasz, miał zaledwie 51 lat. W rodzinnym domu Kiebzaków wdowa Jadwiga z domu Piątek (Piątkówna) stanęła w obliczu ogromnych trudności, lecz mimo wielu przeciwności losu zdołała podołać obowiązkom matki i jedynego żywiciela rodziny.
Cały rok 1847 dla Sułkowic był wyjątkowo trudny. Galicję nawiedziły choroby i głód, a w każdej wsi codziennie umierało nawet kilka osób. W styczniu tego roku w Sułkowicach wybuchła epidemia duru brzusznego (tyfusu), która trwała aż do grudnia, a sporadyczne zgony z jej powodu zdarzały się jeszcze w styczniu następnego roku. Mieszkańcy zmagali się również z głodem, który ustąpił dopiero po sierpniowych żniwach. W wyniku epidemii i głodu w 1847 roku w Sułkowicach zmarło blisko 740 osób, co stanowiło 25% całej populacji wsi. Dodatkowo w tym samym roku w Sułkowicach wybuchł także pożar, który strawił 36 domów i 6 stodół.
Karol dorastał i rozpoczął edukację w szkole parafialnej w Sułkowicach. Był pilnym i utalentowanym uczniem, a takie dzieci znajdowały się pod szczególną opieką edukacyjną miejscowego proboszcza, który często kierował je później do seminarium duchownego.
Karol w wieku 28 lat wstąpił do Zakonu Braci Mniejszych (OO. Bernardynów) w Kalwarii Zebrzydowskiej 12 maja 1875 roku, przyjął imię Robert. Pierwsze śluby zakonne (posłuszeństwa, czystości i ubóstwa) złożył 4 marca 1877 roku, po uprzednim pobraniu nauk w Wadowicach i Rzeszowie. W latach 1876–1879 studiował teologię we Lwowie.
O. Robert przyjął śluby wieczyste 2 marca 1880 roku w Leżajsku u o. Czesława Bogdalskiego, Magistra Nowicjatu. Kapłaństwo swoje rozpoczął 18 marca 1880 roku we Lwowie w kaplicy domowej abp Franciszka Ksawerego Wierzchleyskiego.
W zakonie o. Robert Karol Kiebzak pełnił posługę na różnych parafiach:
- Od września 1879 roku służył w Leżajsku, gdzie w latach 1880–1881 pełnił funkcję Magistra Nowicjatu.
- W listopadzie 1882 roku został administratorem parafii Połtycz.
- W latach 1881–1886 posługiwał w Zbarażu jako kooperator parafii.
- W latach 1886–1887 pracował w Leszniowie jako wikary klasztoru i kooperator parafii.
- W latach 1887–1888 pełnił funkcję wikariusza klasztoru w Przeworsku.
- W Gwoźdźcu, w latach 1888–1891, służył jako wikary klasztoru i kooperator parafii.
- Ponownie w Przeworsku, w latach 1891–1894, był wikarym klasztoru.
- Jednocześnie, w latach 1892–1895, pełnił funkcję gwardiana i administratora parafii w Leszniowie.
- O. Robert w październiku 1895 roku wrócił do swojego macierzystego Zakonu Bernardynów w Kalwarii Zebrzydowskiej.
- W latach 1895-1902 był rezydentem na Ukrzyżowaniu przy Sanktuarium w Kalwarii Zebrzydowskiej. Mieszkał samotnie w pustelni poza domem zakonnym.
W 1904 roku z powodu choroby przebywał w szpitalu, z którego wrócił 5 lutego do Zakonu w Kalwarii Zebrzydowskiej.
O. Robert Karol Kiebzak zmarł 28 listopada 1904 roku w wieku 57 lat w Kalwarii Zebrzydowskiej, gdzie został pochowany w Grobowcu Zakonnym OO. Bernardynów w Sanktuarium w kaplicy Św. Anny (w baszcie w krużgankach Drogi Krzyżowej).
Warto wspomnieć, że o. Robert za swego zakonnego życia pełnił także posługę w kościele p.w. Wszystkich Świętych w rodzinnych Sułkowicach, m. in. udzielając Chrztów Świętych najmłodszym parafianom. W każdej wolnej chwili starał się odwiedzać dom i rodzinną wieś. Służył pomocą i dobrym słowem mieszkańcom swojej ukochanej ziemi. Był zakonnikiem głęboko uduchowionym i oddanym życiu religijnemu. Charakteryzowała go skromność oraz wielka pokora. Pod koniec życia prowadził życie pustelnicze jako rezydent Grobu Pana Jezusa przy Kościele na Ukrzyżowaniu, znajdującym się na Górze Ukrzyżowania na Dróżkach Pana Jezusa.
O jego życiu jako zakonnika i duchownego świadczą słowa z nekrologu zamieszczonego w gazecie „Nowiny Raciborskie” po jego śmierci:
" – Z Galicyi. Z Kalwaryi Zebrzydowskiej donoszą: Dnia 29 listopada [przyp. aut. - błędna data, powinno być 28] wieczorem umarł po długich cierpieniach śp. ks. Robert Kiebzak, kapłan zakonu OO Bernardynów w Kalwaryi, znany pielgrzymom z Górnego Ślązka jako rezydent przy Grobie Pana Jezusa na górze Ukrzyżowania, gdzie nieraz Górnoślązacy-pątnicy u niego nocowali na odpustach. Zmarły śp. ks. Robert był w Zakonie lat 29 a kapłanem był lat 24. Zakonnicy jego bracia na Kalwaryi, proszą o jedno pobożne Ojcze nasz i Zdrowaś Marya za spokój jego duszy. N. o. w .p. w. A."
Tekst: Krystyna Joanna Czerwińska (praprawnuczka Jana Kiebzaka, brata Roberta Karola Kiebzaka).
Zdjęcie Roberta Karola Kiebzaka: Archiwum Prowincji OO. Bernardynów w Krakowie, album sygn. RGP-I-6, fot. 288.